Apsurdna komika izgubljenih ljudi, istovremeno smiješnih i tužnih, koju Saša Broz nenametljivo provodi u cijeloj predstavi a pritom zvučnom kulisom bučnog nadlijetanja aviona sugerira što ih čeka vani, svoj finale ima u dirljivim nadrealnim i bajkovitim scenama pokazujući one koji su odustali od života kad su se iluzije o sebi i boljem svijetu srušile, kao i one (pilota i Pepeljuge) koji su zagrljeni u plesu nastavili živjeti svoju bajku.